Merhaba dünya!

WordPress’e hoş geldiniz. Bu sizin ilk yazınız. Bu yazıyı düzenleyin ya da silin. Sonra yazmaya başlayın!


   In this article we’re going to put on table the institution of “travelers”. As a person who lives on the travelers’ route, my observation about travelers  has inspired me to write this article.

   In entire Europe, going on a world trip is a considered a traditional 1 month – 1 year activity of seeing new countries and finding out about new cultures to fill up the free time during high school and college. For the Israeli, is it a must-do activity, for men and women, after being discharged from military duty. 

As you know, “Backpacker” means low-budget traveler who travels by the road with their backpack. Though it is a new movement in some countries, the history of “backpackers” dates way back. Most of those travel Bloggers you follow won’t know the history, let me explain for you.


 The Westerners’ Eastward travel begins in 1955 with a group of English university students’ striding through the Silk Road over which Marco Polo has traveled 700 years ago. This route is called “The Silk Route” and it represents the archaic period of backpackers’ history.  This period has made way for the 68 Flower children and Hippies, and the “Hippie Hashish Trail”.


 The “Hippie Trail”, traveled by mostly American, Aussie and Kiwi hippies, would begin from London or Amsterdam where they took off, continue over Turkey and through Iran and Pakistan and end with their arrival at Nepal or India.  The Beatles’ trip to India in 1968 stimulated the period’s desire for exploring the east since youth, and passion for “going over to Kathmandu and starting revolution”. Hippies eager to take on the East’s immorality sank in hedonism with quality and legal drugs and free sex during this 6000 mile trip while taking interest in yoga, meditation and Buddhism and becoming familiar with various mystic Eastern philosophies. Their getting too familiar with drugs caused them to stray away from their ideals, but let’s not get off point.

 The traveler guide called “Lonely Planet”, published by a group of Australians in 1973 broke new ground during years the internet was not yet discovered. The first publication was on Asia.

                                                                             The world junky map
                                                                             The world junky map


 Guided by the Lonely Planet booklets, Australian (Aussie) and New Zealander (Kiwi) backpackers went to explore untouched paradises of Southeastern Asia; Thailand, Cambodia, Indonesia, Laos.  This trip was called “Banana Pancakes” and Vietnam got included in the route after the foreign expansion policy. 



 It is the name of the sailing route to Central and Southern America traveled by free spirited hippies who have gotten tired but not enough from the Hippie Trail.


 Over time the internet and smart phones have become a part of our lives and like many other things, have corrupted the chemistry of traveling.  Now you can make an online reservation at the guest house you will stay in, buy the ticket online and use your phone for navigation without making any contact with the local people. So you’re not taking risks when you hit the road anymore. The element of adventure is lessened. Whereas contacting with the local people, eating and staying with them without being tied to any plan in unknown lands was in the spirit of backpacking. Today things have reached a point where backpacking means staying at same guest houses with other backpackers like you, visiting only restaurants, gift shops and Tuktuk-taxis without contact with the locals.

 The hippies of the 60s were a youth that wanted to get away from the capitalist culture and went out exploring the East with its culture, history and philosophy. Today we’re talking about a band of people, mostly English and Aussies, who have no interest nor knowledge in the country’s flag, recent history or by whom it is run, who drown in cheap alcohol and drugs, chase “Full Moon” parties at Thailand’s islands wearing tank tops, flip-flops and damn elephant pants. This band of people lodges at places like the “Mad Monkey Guest House” which has many branches across many Asian countries, mostly visited by the English and Aussies where they can drink 50 cent beers till they die.  If they have no business, they won’t event talk to other backpackers whose mother language isn’t English, let alone contact the locals. After many English backpackers I have come across and spoke to in Cambodia told me they have heard the Khmer Rouge, Pol Pot regime, death farms from me for the first time, I felt embarrassed for them.  Who cares about this historical process with great impact which can still be observed on the Cambodian people? Beer for 50 cents, cheap joints from the Tuktuk driver and chit-chat about the party location, taking a picture at Angkor Wat and sharing it on Facebook and Instagram… Who gives a fuck who had it built, or why? Posing in front of it and telling about it to friends saying it was “amazing” must be “cool”. Not to mention the druggie, alcoholic band’s impertinence and inappropriate clothing in public.  Though they are tolerant of foreigners, they are quite a conservative people on the inside.  Sometimes on Youtube, we see them Muay Thai the living hell out of tourists who push the limits in Thailand.

                                                      Stereo-type backpackers of today
                                                      Stereo-type backpackers of today

To sum it up: The concept of alienation which has been discussed since Hegel has gained a new dimension when consumption society met technology. Entering our pockets in the form of smart phones, technology has made a Black Mirror* character out of each of us. The individual’s alienation from himself, his labor and nature, as mentioned by Karl Marx, has become his alienation from others today. You can observe socially isolated people sharing the same tables everywhere. In an age where accessing technology is as easy as a few clicks, humans’ lack of interest in information, research is appalling. It’s sad to witness that Backpacking; a spiritually fulfilling alternative to commercial mass tourism by tourism agencies, is losing its soul and becoming another consumer ritual. Your grandfathers who took off to exploit the 3rd world had ignored these people and made the most of the blessings of this geography. I view your laying down and having a good time on the tropical beaches of these countries without even knowing the colors of their flags as the extension of this colonist tradition. Instead of making bookings, use those smart phones to read about the stories of the people of countries on your route for a change. And please stop defining everything you see as “amazing”.


 *Black Mirror: A British TV show about alienation of people by technology today


                                                                                                             AYETULLAH POMPALITUFEK


Translated by :  Ünzile Figen Manisalı



  Bu yazıda son birkaç yıldır ülkemizde trend haline gelen “gezginlik”  müessesesini masaya yatıracağız. Gazeteler ve sosyal medyada bolca karşımıza çıkan gezgin hikayeleri, gezgin  rotasında yaşayan biri olarak beni bu yazıyı  yazmaya teşvik etti.

 Dünyada “backpacker”, Türkçemizde ise “sırtçantalı” olarak çevrilebilecek kelime, sırt çantasıyla kara yolunu kullanarak (tren, otobüs, otostop) düşük bütçeli olarak seyahat eden kişi anlamına geliyor. Ülkemizde yeni bir akım olsa da “backpacker”lığın  tarihi epey eskiye dayanıyor. O takip ettiğiniz gezi Blogger’larının çoğu bilmez bu tarihçeyi, ben size anlatayım.


 Batılıların  doğuya seyahat etme macerası bir grup üniversiteli İngiliz’in 1955’te Marco Polo’nun 700 yıl önce seyahat ettiği ipek yolunu arşınlamasıyla  başlar. Bu  rotaya “The Silk Route” denir ve backpackerlığın arkaik dönemini temsil eder. Bu dönem 68 çiçek çocuklarına ve Hippie’lere öncülük edip “Hippie Hasish Trail”in önünü açmıştır.


 “Hippie Trail”, Avrupalı, Amerikalı, Aussie, Kiwi’lerin ağırlıkta olduğu hippilerin, Londra veya Amsterdam’dan başladıkları yolculuklarını  Türkiye üzerinden geçerek,  İran ve Pakistan’ı dolaşarak Nepal’e veya Hindistan’a ulaşmalarıyla sonlanırdı. 1968’de The Beatles  grubunun Hindistan’a yaptığı gezi, dönemin gençliğinde doğuyu keşfetme arzusunu, “Katmandu’ya gidip devrim yapma” tutkusunu  tetikledi. Doğunun ahlaksızlığını almaya hevesli hippiler, 6000 millik bu yolculukta  kaliteli ve legal uyuşturucularla ve özgür seks ile  hedonizmin dibini görürken yoga, meditasyon, budizme merak sarıp  bilimum gizemci doğu felsefeleri ile haşır neşir oldular. Uyuşturucunun bokunu çıkarmaları ideallerinden uzaklaşmalarına sebep olduysa da o meseleye girip konuyu dağıtmayalım.

 1973 yılında bir grup Avustralyalının yayınladığı “Lonely Planet” isimli gezgin rehberi, henüz internetin keşfedilmediği senelerde çığır açtı. İlk neşriyatı Asya üzerine yaptılar.

                                                            Galaksi müptezel haritasi
                                                            Galaksi müptezel haritasi


 Lonely Planet kitapçıklarını rehber edinen Avustralya(Aussie) ve Yeni Zelandalı (Kiwi) backpacker’ların  Güneydoğu Asya’nın el değmemiş  cennetleri Tayland, Kamboçya, Endenozya, Laos’u keşfe çıktılar. Bu tura “Banana Pancakes” ismi verildi ve  dışa açılma politikası sonrası Vietnam da bu rotaya dahil oldu. 

                                      Dünyanın en gereksiz insanları bu rota üzerinde.
                                      Dünyanın en gereksiz insanları bu rota üzerinde.


 Hippie Trail’den yorgun düşüp Amerika’ya dönen özgür ruhlu hippilerin burada da rahat duramayıp Merkez ve Güney Amerika’ya doğru yelken açtıkları rotaya verilen isimdir.


 Gel zaman git zaman teknoloji hayatımıza internet ve smart phone’lar olarak girdi ve birçok şey gibi gezginliğin de kimyasını bozdu. Artık yerel halkla hiçbir iletişime geçmeksizin kalacağınız guesthouse’a online rezervasyon yapıp, biletinizi online alıp, yön bulmak istediğinizde telefonunuzun navigasyonunu kullanabiliyorsunuz. Yani yola çıktığınızda eskisi gibi risk almıyorsunuz. İşin macera yönü azaldı. Halbuki backpacker’lığın ruhunda bilmediğiniz topraklarda hiçbir plana bağlı kalmaksızın, yerel halkla temasa geçerek, onlarla yiyip içip, evlerinde kalıp yolunuza devam etmek vardı. Bugün backpackerlığın geldiği nokta, kendileri gibi diğer backpackerlarla aynı guesthouse’larda kalıp partilemek, restaurant, hediyelik eşya mağazaları ve tuktuk-taksi dışında yerellerle herhangi bir iletişim kurmamaktan ibaret.

 60’ların hippileri batının kapitalist kültüründen uzaklaşmak isteyip kültürü, tarihi ve felsefesi ile doğuyu keşfetmeye çıkmış gençlerdi. Bugün ise ağırlıklı İngiliz ve Aussie’lerden oluşan ve gezdiği ülkenin bayrağı, yakın tarihi, kimler tarafından yönetildiği hakkında en ufak bir bilgisi ve merakı bulunmayan, ucuz alkol ve uyuşturucunun bokunu çıkartan, Tayland’ın adalarında “Full Moon” partiler kovalayan, atlet ve şıpıdık terlikle dolaşan bir güruhtan söz ediyoruz.  Bu güruh genelde Asya’nın bir çok ülkesinde şubesi bulunan “Mad Monkey Guest House” gibi, neredeyse sadece İngiliz ve Aussie’lerin konakladığı, 50 centlik biralardan  geberene kadar içtikleri yerlerde konaklarlar. Değil yerel halkla iletişime geçmek, ana dili ingilizce olmayan öteki backpackerlarla dahi menfaatleri yoksa muhatap olmazlar. Kamboçya’da zaman zaman yakalayıp konuştuğum birçok İngiliz backpacker, Kızıl Kmer’i, Pol Pot rejimini, ölüm tarlalarını ilk kez benden duyduklarını söyledileklerinde onlar adına utanmıştım. Kamboçya halkında derin izler bırakan ve etkileri hala gözlemlenebilen bu tarihi süreç kimin umrunda ki? 50 cent bira, tuktukçudan alınan ucuz joint ve gece    partilenecek mekan hakkında laflamak, Ankor Wat’ta fotoğraf çekilip facebook ve instagram’da paylaşma keyfi… O tapınağı kim yaptırmış, niye yaptırmış kimin sikinde? Önünde poz verip “amazing” diyerek arkadaşlarına anlatmak çok “cool” olsa gerek. Bu müptezel, alkolik kitlenin public alanlarda yaptıkları şımarıklıklar, uygunsuz kıyafetleri de cabası. Asya halkları her ne kadar yabancılara karşı hoşgörülü olsalar da kendi içlerinde oldukça muhafazakarlar. Sınırları zorlayan turistleri Tayland’da nasıl Muay Thai yapıp eşek sudan gelinceye kadar dövdüklerini zaman zaman youtube’tan izliyoruz.

                                                  Tiplere bak. Avs.min gereksizleri
                                                  Tiplere bak. Avs.min gereksizleri

  Dünya turuna çıkmak tüm Avrupa’ da lise ile üniversite arasındaki boş zamanın yeni ülkeler görüp yeni kültürleri öğrenmek için değerlendirildiği, genelde 3 ay-1 yıl arası yapılan, gelenek halini almış bir faaliyet. İsrailler için ise kız-erkek, ordudan terhis olduktan sonra mutlaka yapılan bir aktivite. Peki tüm dünya  gençleri gezerken biz Türklerden  fazla backpacker çıkmamasının sebepleri nelerdir? Ekonomik ve kültürel sebepler olarak ele alırsak; Türkiye’deki işsizlik, sosyal ve ekonomik güvencenin olmayışı, Türk Lirası’nın döviz karşısındaki çaresiz durumu ve seyahat etmeyi marjinallik olarak gören Türk aile yapısı… Bir de biz Türklerin bakkala arabayla gitmeyi konfor zanneden üçüncü dünya görgüsüzlüğü… Yeni yerler görme ve öğrenme yolunda çekilecek çileyi gereksiz bulan, dormda uyumayı eziklik olarak gören lümpen kafa yapısı, neden gezginliğin Türkiye’de bir kültür halini almadığının sebepleri arasında.


  Peki asıl meseleye gelelim. Yola çıkanlarımız, Türk seyyahlarımız ne durumdalar? Ülkemizde her yeni trend gibi “overrated”(abartılmış) bir durum söz konusu. Bloglarını, gazetelerin haftasonu eklerinde röportajlarını okuduğunuz gezgin hikayelerinin çoğu balon hikayeler. Bir kere gezmek çok sıradışı bir şey değil. Yazının başında da anlattığım gibi her yıl milyonlarca batılı gencin hali hazırda yapmakta olduğu bir faaliyet, sadece Türkiye’de yeni keşfedildi. Evinde oturan, daha önce yurtdışına çıkmamış insanın gezginlere gıpta ederek bakmasını anlarım.  Fakat yola çıkmış ve yolda kendi gibi binlerce gezgini gören birinin, sosyal medyada kendini çok özel bir şey yapıyormuş gibi pazarlamasını etik bulmuyorum. Hele ki Türk toplumun “kadın başına geziyor” önyargısından hareketle, gezgin kadınların bloglarında zincirlerini kıran özgür ruhlu kadın havalarına girmelerine götümle gülüyorum. Sene 2017 ve şayet  Anadolunun ücra sünni bir köyünde yaşamıyorsan erkeklerin yaptığı her şeyi yapabilir, pasaportun varsa istediğin yere istediğin şekilde seyahat edebilirsin. Bunun için çok özgür ruhlu falan olmaya da gerek yok.

 Türk medyası malumunuz “tüm kariyerini ve yaşantısını bıraktı, kendini gezmeye adadı, küçük bir adada yaşıyor” vb. haberlere bayılır. Bu tür haberleri okuduğumda inandırıcı bulmuyorum. Bu insanların parasız pulsuz seyahat ettikleri doğru değil. Ya Türkiye’den düzenli bir kira veya maaş gelirleri var, ya da sıkıştıklarında yardım isteyebilecekleri aileleri.( ucuz yollardan seyahat etmek mümkün ama parasız seyahat diye bir şey yok). Örneğin gemi kaptanlığını  bırakıp Kamboçya’nın Koh Rong adasına yerleştği haberi yapılan abimiz adaya yatırım yapmak için gelip, bir süre oyalanma ve  ortamı gözlemleme sebebiyle bakkalda çalışmış bir insan. Şu anda ise kendisi adada işletmeci.  



Interrail Türkiye, Türk gezginlerini bir araya getiren, takipçi sayısı büyük bir sosyal mecra. Başındaki kişiler de Türk olduğu için dev ölçekteki grup ticari bir organizasyona dönmüş durumda (dönmese şaşardım.) Gezginlerin kült filmi “Into the Wild”taki gibi kredi kartlarini kesip atmalarini beklemiyordunuz herhalde. Adminler sponsorlar, gizli reklamlar ve bileti fahiş fiyata satılan piknik vb organizasyonlarla yollarını bulmaya bakıyorlar. Admin aileden tuzu kuru olduğu için okulu yarım bırakıp dünyayı gezebiliyor. Grup üyelerinin de trene kaçak binin, garda uyuyun vb. sonu tehlikeli bitebilecek tavsiyelerde bulunmalarına göz yumuyorlar. Daha önce tarihi eserlerin üzerine grubun adını yazan davarlar peydah olduysa da grup üyeleri tarafından tepki gördüler.

Grubun müspet yanları yok değil. Gezginler için bilgi alışverişi ve yardımrail grubu aracılığıyla yolda kalanlara destek olma anlamında faydalı işler de yapıyorlar. Oluşumun bir de “Goygoyrail” isimli, törpülenmiş, sünnilikten kurtulamamış bir geyik sayfası var. Hardcore mizah ve erotizm  sansürleniyor. Adminler “Türk Admincilik Geleneği” kuralları ışığında işlerine gelmeyen, eleştirildikleri postları siliyor ya da yayınlamıyorlar.



 Bir kere yazmakla, çizmekle edebiyatla arası iyi olan bir millet değiliz. Bu yüzden amatörce de olsa yazan insanları teşvik etmek gerekiyor. Fakat  blogger “title”ını kullanan ve  bu işten para kazanan birini, profesyonel bir kulvarda olduğu iddiası olduğu için ona göre yargılarız. Daha Türk dilini doğru düzgün kullanmayı beceremeden blog yazan alt segment yazarları konuşmak dahi istemiyorum fakat bu tür yazıların Google aramalarında (Mesela Bangkok blogları) üst sıralarda yer alışını ibretle izliyorum.

 Bunların bir üst segmenti, sitesine aldığı bilet sponsorları sayesinde seyahat edip üç gün kaldığı şehir hakkında sayfa sayfa yazı döşeyenler.  Sanırsın Kamboçya’yı ilk keşfeden Türk kendisi. Ulan piliç, sen üç günlüğüne dolaşmaya gelmişsin biz üç senedir burada yaşıyoruz.

 Ana akım gazetelerin, konaklama, ulaşım ve tüm diğer masrafları, çalıştığı medya kuruluşu tarafından karşılanan bindirilmiş kıtaları(köşe yazarları) ise en kofti olanları. Bloggerlar kadar bile yerel halka temas etmeden, şehrin hatırı sayılır otellerinde konaklıyıp, gece barlarda fuhuş pazarlığı yapan bu orta yaş üstü dalyaraklar, yazılarında klişe Türkiye ve X ülkesi karşılaştırmaları yapıp, kızların mini etekle motor kullanması gibi algıda seçicilik örneği detaylara girip, yüzeysel ötesi yazılarıyla mesleklerini icra ediyorlar.   

 Özetle bloggerlık usta bir uğraş gerektirir. Bloggerlık yerli çocuklarla fotoğraflar çektirmek değildir. Asya’ya, Hindistan’a yaptığınız seyahatte kendi iç dünyanızda yaptığınız yolculuk da açıkçası sikimde değil. (Yaşadıkları aydınlanma da tartışılır. Üç ay Hindistan’ı gezip hala “Bütün pislik Kürtlerde” diyen gezgine de şahit oldum.) Bana gitmeden görmeyeceğim, ulaşamayacağım fotoğrafları, videoları ve bilgileri verebiliyor musun ben buna bakarım. Kamboçyalı çocuklarla çekildiğin fotolar karın doyurmuyor. Bana Moğolistan’ın bozkırlarında göçebe  çadırında kalıp, çadırdaki hiyerarşiyi detaylı anlatıp nasıl kımız yaptıklarını belgeleyebiliyor musun, mesele bu.

  Hazır yeri gelmişken size bir kaç güzel blog adresi vereyim de ne demek istediğimi daha iyi anlayın. sitesinin sahibi Alper Metin, gezdiği ülkeleri kendi birikimiyle yorumlayan, detaycı gözlemlerini paylaşan başarılı bir arkadaş. Blogunda sözünü ettiğim Moğol çadırının oturma planından tutun da Kuzey Kore seyahatinde fotoğrafladığı propoganda afişi arşivine kadar rotasındaki ülkeleri A’dan Z’ye inceleyen, tarzını sevdiğim bir blogger.

 Diğer bir samimi bulup takip ettiğim isim ise dünyanın ücra noktalarından videolar çekip paylaşan vlogger Emre Durmuş. Maceracı bu genç arkadaşın Brezilya videolarını özellikle tavsiye ediyorum. 

 Diğer bir samimi, güzel blog . THY’de çalışan üç kafadar, senelik uçuş indirimleriyle seyahat edip, hiç öyle işin “poser”lığına, yol dramalarına  kaçmadan, gördükleri ülkeler hakkında kolektif olarak akıcı ve faydalı yazılar kaleme alıyorlar.

 Son olarak tavsiye edeceğim bir anti-gezi blogu “”. İnstagram’da ünlenen @gezmiyoruz’un postlarını okurken gülmekten altıma kaçırıyorum, size de öneririm.


Şüphesiz müspet bloglar bu kadarla sınırlı değil, burada sayamadığım ya da henüz okuyamadığım daha bir çok güzel blog olduğuna eminim. Gezin, yazın, çizin arkadaşlar. Ama bunu samimiyetle, ilimle, emekle yoğurun. Popüler olup fazla takipçi yakalamak adına desteksiz  atmayın. Rotanızın üzerinde yaşayan biri olarak gözüm üzerinizde, haberiniz olsun.


                                                                                                                       Ayetullah POMPALITÜFEK 

Geleneksel Ramazan Dayakları ve Kazakistan Seyahatimden İzlenimler.

 Ülkemizde iftar saatlerinden önce yeme içme hizmeti veren işletmelerde hizmet alan vatandaşlara atılan dayaklar  Ramazan Ayı’nın vazgeçilmez faaliyetleri arasına girdi. Hatta iftar sonrası oynatılan geleneksel orta oyunlarından daha popüler hale geldiğini, sosyal medyada açılan “Ramazan’ın ilk dayağı nerede atılacak?” anketlerindan  anlıyoruz .

  Geçtiğimiz yıl Ramazan ayına  Güney Koreli bir işletmecinin  Cihangir’deki mekanında düzenlediği Radiohead etkinliğine bir grup davarın saldırması damgasını vurmuştu . Diğer bir davar olan mülk sahibinin, ertesi gün dükkanın  tahliye edilmesini istemesinin ardından bu güzel Kore Vatandaşı çok sevdiği İstanbul’u terk ederek ülkesine dönmek zorunda kalmıştı . Bu sene ise Bursa’nın Mudanya ilçesi tüm tahminleri yanıltarak Ramazan’ın ilk dayağına ev sahipliği yaptı. Bir restaurantta yemek yiyen baba-oğul dört kişinin saldırısına uğradı. Ardından ilginçtir yine Bursa’nın Kestel ilçesinde, iftar öncesi dondurmacıdan dondurma almak isteyen bir çocuğun Alevi olduğu söylenen ailesine demir levyelerle saldırıldı.  Üniversitelerdeki geleneksel oruç savaşları ise Ankara’da Cebeci kampüsünde patlak verdi. Bir grup kan şekeri düşen  faşist,  kantinde yemek yiyen öğrencilere saldırdılar.  Faşistler her zamanki gibi “Türk bayrağına yan baktılar” vb. bahanelerle saldırıyı gerçekleştirirlerken Türk polisi ise saldırıya seyirci kalıp,  saldırıya uğrayan solcu öğrencileri gözaltına aldı .  Ramazan’ın ilk haftasının bilançosu böyle bakalım geriye kalan üç haftada neler yaşanacak . 

 Artık giderek daha fazla Ortadoğulu tarafı ön plana çıkan ülkeme ait bu haberlere  maruz kalmam, beni geçen sene Ramazan ayında Kazakistan’a yaptığım ziyarete dair üç beş kelam  etmeye itti.  Ülkede geçirdiğim beş günde edindiğim izlenimleri sizlerle paylaşmak istedim. 

 Kazakistan, uzun yıllar Sovyet yönetimi altında yaşadıktan sonra, 91’de Nursultan Nazarbayev  liderliğinde bağımsızlığını kazanmış bir ülke.  Eski Kazakistan Komünist Partisi birinci sekreteri Nazarbayev,   seçimlerde halkın büyük çoğunluğunun desteğini alarak, ülkeyi   yer yer milliyetçi politikalarla  yeniden şekillendirme çabası içerisinde olsa da, radikal İslâma tolerans göstermeyen bir lider. Hatırlarsanız  2014 yılında Türkler ve İslamiyet üzerine, bir konferansta yaptığı konuşma sosyal medyayı sallamıştı. 

 İslâm’ı resmi din olarak kabul ediyor ve bundan gurur duyuyoruz fakat müslümanlığımızı konu ederek bir yerlere gelemeyiz.

Diğer müslüman devletlere ve islamı yaşama biçimlerine saygımız sonsuz fakat biz arap değiliz. Biz göçebe ve Türkî bir halkız. Araplar gibi kızlarımızı dini, kültürel veya toplumsal baskılarla kapatıp bunu müslüman devlet imajı olarak kullanamayız. Onları çarşaflara bürüyerek eve hapsetmek bizim yolumuz değil.


Herkese saygımız sonsuz fakat giyim kuşam insanların kendi özelindedir.

Biz Kazak’ız, halkımız göçebe hayatı süresince at üzerinde bugünlere kadar kadın erkek ayrımı yapmadan geldi. Kadınlarımız, erlerinin yanında veya ardında değil aksine önünde yürürdü. İslam öncesi dönemlerde kadınlarımız nasıl isterse öyle giyinirlerlerdi ve toplumu rahatsız etmek gibi bir amaçları hiç olmadı.

O nedenle bu konu özelinde tarih boyunca hiç bir sorun yaşamadık. Bugün ise bir sorun olması bizim halkımız için mümkün değil. Müslüman ve sünni bir halk olmamız insanların hayatlarına karışmamız için sebep değildir.”

 Başkanın da belirttiği gibi halen  geleneksel göçebe Şaman kültürünü devam ettiren Kazak toplumu, dışarıdan nüfuz ettirilmeye çalışılan Arap kültürünü kabullenmeyecektir.

 Kazakistan’ın en gözde şehri olan Almatı, ziyaret ettiğim günlerde tahminimce diğer 11 aydan farksızdı. Oruç tutmadığım için en ufak kötü bir bakışa maruz kaldığımı hatırlamıyorum.  Kafeler restorantlar ve barlar açıktı, Türkiye’deki gibi hizmet vermeme gibi bir durum söz konusu değil.  Oruç tutmadığınız için bir meczupun saldırısına uğrasanız sanırım ilk müdahale edecek olanlar işletmeciler olurlar. Türkiye’deki işletmeciler gibi sessiz kalarak saldırıları onaylamayacaklardır. Çünkü Kazakistan, nüfusunun %30’u slav olan, farklı kültür ve inanışların bir arada, huzur içinde yaşadığı bir ülke. Halkların bir arada yaşama kültürü şüphesiz Sovyetler Birliği’nden kalan bir miras. Bizde “evladı Osmaniye” diye ortalarda gezen it kopuk açıp tarihlerini okusalar, Osmanlı döneminde de gayrı müslimlere saygı gösterildiğini, bu hoşgörü iklimi içerisinde Ramazan eğlencelerinin gayrimüslimlerle birlikte kutlandığını  göreceklerdir.

 İftar sonrası Türkiye’den tanıdığım olan Kazak bir kızla, ‘Akerke’ ile bir kafede buluştum. Oruç tutan dini bütün bir kız. Ben içki içerken o da alkolsüz bir şeyler içti. Mekan değiştirmek istediğimizde “gel seni güzel bir yere götüreceğim” dedi.  Sıkı bir face-control olan şık bir mekana gittik. İlk başta spor ayakkabım olduğu için güvenlikler beni almak istemediler.  Arkadaşlarımın ısrarı ve ricası sonucu içeri girebildim.  Akerke’nin arkadaşlarının olduğu bir masaya geçtik. Masa donatılmıştı, iftarı burada açmışlar belli. Masadaki beş kızdan ikisi oruç tutuyordu, diğerleri şaraplarını yudumluyorlardı. Hepsinin başının açık olduğunu belirtmeme gerek yok sanırım.  Mekan kalabalıktı, iyi giyimli Kazak kızları pistte dans ediyorlardı. “Çarpılacaksınız ramazan ayında” diyerek takıldım. “İftardan sonra eğlence yerlerine gelir dans ederiz, bizde böyle.” dedi. İlk kez İslam’ın Araplaşmamış  versiyonu ile karşılaşıyordum. Kendi ülkemde 300 yıl zorla İslamlaştırma politikalarının direnen,  Carcun ve Talkan’da Arapların yağma tecavüz ve katliamına maruz kalan  Türklerin “Dombıra”sını,  seçim cingılı yapan Vahabi özentisi partinin yönettiği bir ülkenin vatandaşı olduğumu hatırladım. Daha sonra kendi kendime sordum: “Bizi bu coğrafyaya kim dahil etti?”

                                                                                                         Iste o mekan
                                                                                                         Iste o mekan

 Bu arada kendine görev biçip  Ramazan’da yemek yiyenlere saldıran ilkeller için Kuran’daki Bakara-183: ( Ey iman edenler! Oruç, sizden öncekilere farz kılındığı gibi, size de sayılı günlerde farz kılındı ki, takvâya ulaşasınız. Ancak, sizden kim hasta ve yolcu olursa, diğer zamanlarda aynı gün sayısı kadar oruç tutmalıdır. Bunun dışında çeşitli nedenlerle orucu çok zorlukla tutabilecek olanlar, bir fakiri doyuracak kadar fidye vermelidirler. Her kim, yapmakla sorumlu olduğundan daha fazla iyilik yaparsa, kendisine iyilik yapmış olur; eğer bilirseniz, oruç tutmanız sizin için daha hayırlıdır.)

 Yani tutup saldırdığınız vatandaş oruç tutma durumu olmayıp fidyesini veren bir mümin de olabilir. Siyasi iklim ve coğrafya gibi nedenlerle çağın epey gerisinde kalan ilkel bir Sapiens türü olduğunuz için inanmama hakkına hiç girmeyeceğim bile. Dünyanın bir kısmı kara deliklerin sırrını çözmeye çalışıp fezaya uydular fırlatırken, ortadoğu denen bok çukurunda entarili yamyamların kadınlar için  köle pazarında pazarlık yaptığı bir çağdan geçiyoruz. Ülke olarak hemen bugün Ay’dan taş toprak örneği toplamaya başlayamayabiliriz  ama en azından  şu ilkel gericilikten kurtulup bir Kazakistan olalım.


With my best regards, 


                     Ayetullah Pompalıtüfek

Review: Angelina Jolie’s Movie, First They Killed My Father

  Cambodia faces its recent history once more on the silver screen after 1984 make “Killing Fields”. Directed by Angelina Jolie, with French-Khmer producer and director Rithy Panh in production, the movie shot for Neflix is the a Khmer drama screenplay of A. Jolie’s close friend, human rights activist Loung Ung’s autobiography where she tells her real life story

  The movie begins with Khmer Rouges’ occupying and taking over Phnom Penh in 1975 after their lengthy civil war.  Their being banished from their homes with their entire family as result of Angkar Party’s (Khmer Rouge) evacuating all cities and sending the entire population to working camps in the rural area is narrated from the point of Ung who was five years old at the time.  Ung’s faint memories have been beautifully reflected on screen with visual twists.  Loung Ung’s memory becomes stronger and images become clearer as she grows in camps. Their being forced to work at camps, young and old, their struggle for survival in an environment of oppression, violence and threat under the shadow of weapons has been portrayed with long scenes. While often reminiscing about their prosperous life in Phom Penh with flashbacks and dreaming about her old, happy life, young Ung also struggles with starvation and other difficulties in camps.

                                                                                                          Angelina Jolie and Long Ung
                                                                                                          Angelina Jolie and Long Ung

  Symbols of Khmer culture have also been given place in the movie. Considered sacred in Buddhism, the Lotus flower used on the movie poster has been used in scenes as a metaphor.  In some scenes the red lotus, a symbol of love and compassion, appears infinitely fresh as to represent keeping hope alive while in other scenes it appears pale in different colors and with different meanings. One of the most impressive scenes was Ung’s sudden daydream of the traditional Apsara dance performed with elegant and aesthetic moves in a play where flags are waved and anthems are sang, which was performed to make propaganda to children in the camp.  It was a scene that successfully summarizes the Mao wannabe dictator Pol Pot’s efforts to try to suddenly destroy Khmer society’s traditions that have been preserved for hundreds of years until today, and replace it with brute agitation..  The monkey-god Hanuman which is considered sacred in Brahmanism and Buddhism has also been used as a symbol but I couldn’t figure out the context because I don’t have comprehensive knowledge about Hindu mythology.

  The movie was shot in Battambang, the hometown of Jolie’s son, Maddox, in Siem Reap. The movie premiere was held in Siem Reap, then it made debut in Phnom Penh and Battambang.  The premiere in Battambang was public. I couldn’t miss that chance, I left Siem Reap and arrived at Battambag to attend the premiere after a 4 hour motorcycle ride.  More than three thousand people had packed the open air theatre. Though Angeline Jolie didn’t attend the movie but sent a video message, Loung Ung was there. The crowd that made quite some noise before the movie had began met the historical confrontation with silence as soon as it began.  Their recent history which even their parents refrained from telling was before them on the silver screen.

  As far as I have observed the audience, the movie has matched the local wording well. Some gestures and dialogs that only Cambodians can understand and laugh have been portrayed in some scenes. Another observation I made is that the audience became mesmerized to the point of almost clapping during scenes where Khmer Rouge agitators did Anti-Vietnam propaganda.  And this indicates that Khmer society still perceives Vietnam a greater enemy than Pol Pot.

                                                You are going to love young actress Srey Moch´s performance of Loung Ung
                                                You are going to love young actress Srey Moch´s performance of Loung Ung

  Frankly, I expected to come across the anti-communist wording of an American from the cold war era in this movie.  Angelina Jolie’s realistic approach surprised me. Either in the beginning or the end of the movie Nixon policies were criticized and the fact that 250.000 Cambodians have died in American air attacks wasn’t ignored.. I haven’t seen any Hollywood-style anti-propaganda that purposes a political goal aside from Lenin, Stalin posters used as scenery in Khmer Rouge camps. Another pleasing thing is that stories told by amateur guides that involve exaggerated themes such as pregnant women and babies’ being killed by Khmer Rouge hasn’t been given any place.  Additionally, the Vietnam army that protected Cambodians who were running away from the tyranny of Khmer Rouge at the cost of their lives has also been regarded in the movie. 

  Angelina Jolie explains that Cambodia is an awakening for her. Who knows, perhaps finding out the fact that her country, America used Khmer Rouge as a pawn against the Soviets and Vietnam during cold war era, that Pentagon allocates 15 million dollars to Pol Pot annually, that British special forces trained Khmer Rouges on land mines and that the United Nations, of which she is a peace envoy, has protected Khmer Rouge’s seat in the parliament until 1991 had influence in this awakening.  

                                                                                                             A. Pompalitufek

                                                                                   Translated by :  Ünzile Figen Manisalı

Film Analizi : First They Killed My Father

  Kamboçya, 1984 yapımı “Killing Fields”ten sonra beyaz perdede ikinci kez yakın tarihi ile yüzleşiyor. Angelina Jolie’nin yönetmenliğinde, prodüksiyonunda Fransız-Khmer yapımcı ve yönetmen Rithy Panh’ın da yer aldığı Netflix için çekilen film, A. Jolie’nin de yakın arkadaşı olan insan hakları aktivisti Loung Ung’un gerçek hayat hikayesini anlattığı aynı isimli otobiyografisinden sinemaya uyarlanan Kmerce çekilmiş bir drama. 

 Film Loung Ung’un, 1975 yılında Kızıl Kmerlerin uzun süren iç savaşınin ardından Phnom Penh’i işgal edip ülke yönetimini ele geçirmesiyle başlıyor. Angkar Partisi’nin (Kızıl Kmer)  şehirleri boşaltıp tüm nüfusu kırsaldaki çalışma kamplarına gönderme politikasının sonucu olarak,   tüm ailesiyle birlikte evlerinden sürülmeleri o yıllarda beş yaşında olan Ung’un gözünden anlatılmış. Ung’un hayal meyal hatırladığı anıları görsel dalgalanmalarla sahneye güzelce yansıtılmış. Loung Ung kamplarda büyüdükçe hafızası da kuvvetleniyor ve görüntüler daha fazla netlik kazanıyor. Kamplarda genç yaşlı demeden çalışmaya zorlanmaları, baskı, şiddet ve tehdit ortamında, silahların gölgesinde ailecek hayatta kalma çabaları uzun sahnelerle işlenmiş. Minik Ung, sık sık falshback’lerle Phom Penh’de refah içinde yasadiklari günlere dönüp, eski mutlu hayatının hayalini kurarken, bir yandan da kamplarda açlıkla ve diğer zorluklarla mücadele ediyor.

                                                                                               Angelina Jolie ve Long Ung
                                                                                               Angelina Jolie ve Long Ung

 Filmde Khmer kültürüne ait sembollere de yer verilmis. Filmin afişindeki Budizm’de kutsal kabul edilen Lotus çiçeği, sahnelerde  metafor olarak kullanılmış. Sevgi ve merhametin sembolü olan kırmızı lotus, kimi sahnelerde umudun canlı kalmasını temsilen taptaze, kimi sahnelerde ise solmuş şekilde farklı renk ve anlamlarda karşımıza çıkıyor. Benim için en etkileyici sahnelerden biri, kampta çocuklara propoganda amacıyla sahnelenen, bayrakların dalgalandırılıp marşların okunduğu bir oyunda küçük Ung’un bir an olsun hayallere dalarak, zarif ve estetik hareketlerle oynanan geleneksel Kmer Apsara dansıni zihninde canlandırmasıydı. Pol Pot denen Mao özentisi diktatörün, Kmer toplumunun yüzlerce yıl öncesinden günümüze taşınan güzel geleneklerini bir anda yok etmeye çalışıp, yerini kaba ajitasyonla doldurma gayretini başarılı bir şekilde özetleyen bir sahneydi.. Filmde Brahmaizm ve Budizm’de kutsal sayılan maymun-tanrı Hanuman da sembol olarak kullanılmış fakat mitolojiye hakim olmadığım için içeriğini çözemedim.

                                     Milletin adamları Kızıl Kmerler Phnom Penh´e girerlerken.
                                     Milletin adamları Kızıl Kmerler Phnom Penh´e girerlerken.

 Film Siem Reap´te ve Jolie’nin oğlu Maddox’un şehri olan Battambang’ta çekildi. Filmin prömieri  Siem Reap´te gerçekleşti, arından Phnom Penh ve Battambang´ta gösterimleri yapıldı. Battambang’taki prömier halka açıktı. Bu fırsatı kaçıramazdım, 4 saatlik bir motor yolculuğunun ardından promiere katılmak için Siem Reap´ten Battambang şehrine geldim. Üç binden fazla insan kurulan açık hava sinemasını hınca hınç doldurmuştu. Angelia Jolie filme teşrif etmeyip videolu mesaj gönderse de Loung Un oradaydı. Film başlamadan önce epeyce gürültü yapan kalabalık, film başlar başlamaz tarihe geçecek bu yüzleşmeyi büyük bir sessizlikle karşıladı. Anne babalarının dahi anlatmaya çekindkleri yakın tarihleri beyaz perdede karşılarındaydı.

 İzleyiciyi gözlemlediğim kadarıyla film, yerel üslubu iyi yakalamış. Bazı sahnelerde sadece Kamboçyalıların anlayıp gülebileceği diyalog ve mimikler canlandırılmış. Diğer bir gözlemim ise filmde Kızıl Kmer ajitatörlerinin yaptığı Anti-Vietnam propoganda sahnelerinde seyircinin mest olduğu, neredeyse alkışlayacak kıvama geldiğiydi. Bu da Khmer toplumunun hala Vietnam’ı Pol Pot’tan daha büyük bir düşman olarak gördüğüne işaret ediyor.

             Filmde Loung Ung´u canlandıran minik oyuncu Sareum Srey Moch´un performansına bayılacaksınız.
             Filmde Loung Ung´u canlandıran minik oyuncu Sareum Srey Moch´un performansına bayılacaksınız.

                                 A. Jolie filmin oyunculari ile Phnom Penh´deki basin konferansinda.

 Açıkçası bu filmde bir Amerikalı’nın soğuk savaş dönemine ait anti-komünist  üslubuyla karşılaşacağımı tahmin ediyordum.. Angelina Jolie´nin gerçekçi yaklaşımı beni şaşırttı. Gerek filmin başında gerekse de sonunda Nixon politikaları eleştirilip Amerikan hava saldırılarında 250.000 Kamboçyalı’nın katledildiği gerçeği  atlanmamış.. Kızıl Kmer kamplarında dekor olarak görünen Lenin, Stalin posterleri dışında da herhangi bir ideolojik amaç  güden Hollywoodvari anti-propogandaya rastlamadım. Acemi rehberler tarafından anlatılan, hamile kadınların ve bebeklerin Kızıl Kmer tarafından öldürüldüğü gibi abartılmış hikayelere yer verilmemesi de sevindiriciydi. Ayrıca Kızıl Kmer zulmünden kaçan Kamboçyalıları canı pahasına koruyan Vietnam ordusu da filmde atlanmamışti. 

 Angelina Jolie, Kamboçya’nın kendisi için bir uyanış olduğunu açıklıyor. Kim bilir belki de ülkesi Amerika’nın Kızıl Kmer’i  soğuk savaş döneminde Sovyetler ve Vietnam’a karşı nasıl piyon olarak kullandığı, Pentagon´un Pol Pot´a senelik 15 milyon dolar ödenek ayırdığı, İngiliz özel timlerinin Kızıl Kmerleri karamayınları konusunda  eğittiği ve barış elçisi olduğu Birleşmiş Milletler’in 1991 senesine kadar Kızıl Kmer’in meclisteki koltuğunu koruduğunu öğrenmenin bu uyanışta katkısı olmuştur. 





Kamboçya’ya yerleşmek ve ayda 100$’a muhtara komşu yaşamak.

 Bi süreliğine Kamboçya’ya yerleşiyorum. Muhtarın evinin hemen karşısında oda tuttum. Ayda 100 dolara, su ve wayfi dahil. Yüz dolara İstanbul GOP’ta bodrum katı dahi tutamazsınız, internet çeksin diye pencere kenarına tünersiniz. Burada nefis coconut’ımı yudumlayıp balkondan muhtarımla selamlaşırken hıpızlı internetin keyfini çıkartıyorum, moralim yüksek. Kamboçya muhtarları Türkiye’deki meslektaşları kadar eğitimli değiller, düzenli olarak da cumhurbaşkanı ile zirveler düzenleyemiyorlar. Ama toplum içinde önemli bir yere sahip olduklarını söyleyebiliriz.

Soldaki mahallemizin saygın muhtarı Mr.Soksan
Soldaki mahallemizin saygın muhtarı Mr.Soksan
Türkiye'deki muhtar diploma töreninden bir kare. 
Türkiye’deki muhtar diploma töreninden bir kare. 


  Kamboçya son senelerde Kaş-Kabak-Olympos üçgeninde “Bu ülkede daha fazla yaşanmaz morukçum.” cümlesiyle başlayan sohbetlerde en fazla adı anılan ülkelerin başında geliyor. Bunda bloggerların ve  Antalya- Kaleiçi’nden bu tarafa yaşanan toplu müptezel göçünün payı büyük. Hayatın ucuz, cigaranın serbest, vize işlemlerinin kolay olduğunun duyulması Türkiye’den Kamboçya’ya yönelik nüfus hareketinin başlıca sebepleri arasında. 

 Sınırda 35$’a business vize dağıtıyorlar. 

 Ülkeye ilk kez ayak basmış olmanız, vizeyi alıp iş kurmamanız hükümeti alakadar etmiyor. Ne iş yapıcan, in misin cin misin diye sormadan 35’i verene vizeyi çakıyorlar(di). Bu vizeyle ister yan gelip yatın, ister dönerci açın, ister otel dikin. Bu kolaylığın duyulmasıyla son yıllarda ülke, para kazanmak dışında Kamboçya ile  hiçbir spiritüel bağı olmayan, kültürüne ve tarihine ilgi duymayan, halkıyla olan teması  fahişe ve ladyboyları gecelik kiralamaktan ibaret olan “esnaf” abilerle doldu. Bir tanesi ile aramda şöyle bir diyalog geçti.

“-Angkor Wat’ı gezdin, tapınakları nasıl buldun abi?

+ Şimdi bizim ızgara işi orada gitmez…” 

 Ayrıca ülkede vergilendirme sistemi henuz oturmadi, asgari ücret 80$. Kiğılı, Zara firmaları gibi buraya fabrikanızı açıp vergi ve sigorta ödemeden ayda 100$’a Khmerlileri günde 14 saat çalıştırıp 19. Yüzyıl Avrupa kapitalizmi nostaljisini  günümüze taşıyabilirsiniz.

 Korkmayın suçlu iade anlaşması yok.

 Türkiye’de aranır durumdaysanız rahatlıkla kapağı buraya atabilirsiniz. Zira burada sizden çok var, kendinizi yalnız hissetmezsiniz. Hatta cezaevi arkadaşlarınızla burada karşılaşmanız olası. Suçlar genellikle hırsızlık, gasp, uyuşturucu, cinayet.

 Bu arada Khmerli hırsızlar Türkiye’deki meslektaşlarına fark atacak oranda yetenekliler. Motorize kapkaççılar gündüz gözü yürüyen, motor süren, tuktukla seyahat eden kurbanlarının çantalarını ustalıka çalıyorlar ve izlerini trafikte kaybettiriyorlar. Genelde 50 kilo oldukları için sizinle birebir mücadeleye girişmiyor, ortalama bir Hollandalı kadından dayak yiyebileceklerinden bu kara suratlı bacanaklar yöntem olarak kapkaçı tercih ediyorlar.

  Krallıkta yaşamak çok havalı 

 Neticede Britanya da krallık. Tabi Kamboçya’ya göre biraz daha organizeler. Londra’da herhangi bir festival sonrası çöpler  Thames nehrine dökülmüyor, başkent Phnom Penh’deki su festivali sonrası şehrin bir haftalık çöpü Mekong nehrine döküldü. Nasıl olsa çöpler nehirle birlikte düşman Vietnam topraklarına sürükleniyor diye düşünmüş olabilirler.


Ülkede çevre bilinci müthiş. Sakız alsanız plastik poşete koyuyorlar. Ülkenin en büyük adası ve turizm merkezi( bloglarda Türklerin bastığı ada olarak bildiğiniz.) Koh Rong adasında kanalizasyon, alt yapı yok, foseptik denize dökülüyor. Adanın sivrisinekleri kolunuzu bacağınızı yara yaptıktan sonra denizinde yüzüp o yaralardan enfeksiyon kapıyorsunuz. Adaya yaptığınız ilk ziyarette kolu bacağı yara içindeki turistleri kendi gözünüzle göreceksiniz.

  İmam osurursa cemaat sıçar hesabı ülkedeki erkek nüfusunun önemli bir kısmı gayliğe meyilli. Kızlarda da lezbiyenlik popüler. Muhafazakar aile yapıları yüzünden olsa gerek, kızlar gece dışarı salınmadığı için gençler kendi aralarında  çözümü bulmuşlar. Kızlar kızlarla, erkekler erkeklerle takılıyor.

 Budist rahipler sabahları esnafı gezip dua okuyup bunun karşılığında bağış topluyorlar. Kadınlara temas etmeleri yasak ama erkek sevenleri budizmin yasal boşluklarından faydalanıp birbirlerine saplıyorlar.  Turuncu giyinen rahipler beşer hayatın debdebesinden çok da uzak sayılmazlar. Hepsinin elinde koca koca akıllı telefonlar var. Akşamları odalarına çekildiklerinde ne porno izliyorlardır tahmin edersiniz…

                                                                                      İMAM HATİPLER KAPATILSIN! 
                                                                                      İMAM HATİPLER KAPATILSIN! 
                                                                                                       Genç şakirtler
                                                                                                       Genç şakirtler


 Hayat da trafik de bir şekilde akıyor. 

 Çocuklar çıplak ayak büyüyor ama üşütmüyorlar, sadece pilav ve noodle yiyorlar ama bir şekilde büyüyorlar. Ayda 100 $ ile aileler bir şekilde geçiniyorlar. Motorlarda sinyal kullanma alışkanlığı yok, dikiz aynası hak getire, ters yönden sürmekte bir beyis görmüyorlar. Nasıl olsa Budistiz, reankarne olup geri geliriz diyerek kask takmıyorlar, arabalar yolu ortalayıp sollamanıza izin vermiyorlar, yollar tuktuk dışında kimliği belirlenemeyen onlarca tekerlekli cisimlerle dolu fakat trafik  öyle veya böyle akıp gidiyor. 

 Türkiye ile benzer yönleri çok. 

 Bir kere başlarındaki adam ve parti 35 yıldır değişmiyor. Sokakta sorsan kimse başkanı sevmiyor ama her seçimde %60 oyla iktidarı alıyor. Bizim 16 Nisan referandumu gibi secimlerde bin turlu dalavere ceviriyorlar. Sansür ve muhaliflere baskı yoğun. Daha bir kaç ay önce bir muhalefet lideri kim vurduya gitti. Güvenlik kameralarının kayıtları kayıp.( Hrant cinayetinin kayıtları da senelerce gizlenmişti). Ne kadar da benziyoruz değil mi? Tv’de hardcore aşk ve dram temalı dizileri sabah akşam ekranı işgal ediyor ki 80 ve 90’lardaki Brezilya dizileri yanlarında bok yemiş. Haberler Başkan Hun Sen’in ziyaretleri ve sansürsüz motorsiklet kazası haberlerinden ibaret. Khmer halkı kopmuş kol bacak izlemeye bayılıyor, bir tanesi de “s*kerim böyle gündemi, bu ülkede başka bir şey olmuyor mu?”  diye sormuyor. 

 Türk toplumunda olduğu gibi bunlarda da bekaret, namus kavramları önemli. Çünkü bakire olmayan kızın başlık parası ciddi oranda düşüyor. He bu arada başlık parası da var, yaklaşık 5000$ civarında.  

 Bizde boyna asılan cevşenler gibi Kamboçya’da bileklere, araçların aynalarına asılan “okunmuş” kırmızı ipler mevcut. Ölülerin ardından “sela” okuyorlar. En azından sound olarak ben selaya benzetiyorum. Sokağa sandalyeleri dizip sabahın 5’inde bütün mahalleyi ayağa kaldırıcak volumde banttan selalarını dinlettiriyorlar ve ölüsüne dirisine küfür ettiriyorlar.

 Sizin aklınızın alamayacağı şeyler yaşanıyor. 

 Malum muson iklimi etkisi altında bir coğrafya ve senenin 12 ayı sıcak. Biz yabancılar sıcaktan götümüzden solurken Khmerli hanımefendiler boğazlı penye, şapka, yün eldiven ve parmak arası terlik içine çorap giyerek güneşten korunup, serin kaldıklarını düşünüyorlar. 35 derece sıcakta ben baktıkça kurdeşen döküyorum. Evde giyilmesi için üretilmiş pofuduk terlikleri sokakta günlük hayatlarında giyilebilen bir şey zannediyorlar.    Ruhlara inanıp onları ara ara gördüklerini iddia ediyorlar. Tenha bir muhitte oturduğum için “o civarda çok hayalet oluyor” diyerek beni evime bırakmayı kabul etmeyen tuktukçuya bile şahit oldum.

 Diğer bir ilginç olay porno izleyene gösterilen saygı . İnternet kafelerde beyfendiler yan masaları dolu olsa, yanda “bayan” otursa dahi kulaklığını takıp pornosunu açıp rahatlıkla izleyebiliyorlar. Arada benim de gözüm takılıyor beraber izliyoruz, bunda çekinecek bir şey yok.

 Alkolik ve met bağımlısı Tuktukçular akla mantığa savaş açmış şekilde motorumu park ederken, bara girerken, elimde içki yürürken, alışveriş yaparken yanıma gelip tuktuk soruyorlar. Bu coğrafyada mantık aramak sadece sizi yıpratır, ortama hızlıca adapte olup çevrede olup biteni kabullenmek sağlığınız açısından faydalı olacaktır. 

  Pol Pot adlı diktatörün 75-79 yılları arasında ülkedeki tüm okuyan, yazan, kafası çalışan insanları öldürdüğünü düşündüğümüzde bugünkü manzaraya çok da şaşırmamak lazım. Evrim sürekli iyi ve gelişkin olana doğru ilerlemesi gerekirken jenositteki nitelikli nüfusun ani yok oluşu evrim sürecini Kamboçya’da tersine işletiyor.

 Tuvalet kültürü. 

 Bu konuya hiç girmeyelim. 

  Kamboçya’nın Alanya’sı : Sihanoukville

 Alanya nasıl ki Türk turizminin foseptik çukuruysa Sihanoukville de Kamboçya’nın Alanya’sıdır. Türk akınları sonucu bir Türk gölü haline gelmiş bu sahil kentinde barda, plajda en pahalı restaurantlarda dahi çarşafınızı çıkarıp, sigaranızı sarıp içebilirsiniz. Çünkü trafik kazası olmadığı sürece turistik Serendipity mahallesine polis falan uğramıyor. Bu şehirde adım başı bir Türkle selamlaşarak kendinizi memleketinizde hissedebilir, kalabalık masalarda kahve muhabbetleri çevirebilirsiniz. Dil sorunum var diye üzülmeyin, Türkler otel, restaurant, taşımacılık vb birçok sektörde söz sahibi. Hatta bu şehirde  Türk torbacınızdan alışveriş yapma konforuna sahipsiniz. Ayrıca Sihanoukville’e bağlı adalar olan Koh Rong ve Koh Rong Samloem adaları da Türk işgali altında. Türkler kendi ülkelerinde olduğu gibi  Kamboçya’da da bir cigaralığı söndürmeden diğerini sarıyor, herhangi bir sosyal faaliyette bulunmadan, yardım  kuruluşlarına destek vermeden, denize girmeden, hobi edinmeden 7/24 kafaları güzel dolaşıp saman gibi yaşıyorlar

  Khmer kızları 

 100$ maaş ile 800$ smartphone’ları nasıl aldıklarına aklım basmadığı insan topluluğu. Asya’daki teknoloji ve sosyal medya bağımlılığı bu ülke insanını da vurmuş durumda. Kızlar birer “Black Mirror” (İnsanın teknoloji çağında kendine yabancılaşmasını konu alanı popüler bir dizi.) karakteri  gibi sürekli salak mimikler yapıp selfie çekiyor, bu selfieleri ben de dahil 100 adet arkadaşlarını etiketleyerek facebook’ta paylaşıyorlar. Trafikte motor sürerken messanger’da geyik yapıyorlar, her gördüğümde motorla üzerlerinden geçmek geliyor içimden. Genelde tezgahtar olarak iki ayrı işte günde toplam 16 saat çalışıp her gün iş çıkışında boktan pop müzik eşliğinde aynı mekanlarda hıpızlı dans edip içiyorlar. Ne ara uyuyup dinleniyorlar bilmiyorum.

Evlendiklerinde yüzlerine en güzel kızı bile Joker’a çeviren Khmer style makyaj yapıyorlar. Slim vücut tipi ve yuvarlak hatları, ipeksi koyu tenleri ve sevimli yüzleri ile çekici kızlar olsalar da farkındalıklarının düşüklüğü(feodal baskı altında bireysel özgürlüklerinin ve haklarının farkında olmayıp başkaları için yaşayan köle ruhlu, kaderci insanlar) sebebi ile geçinmenin zor olacağını düşünüyorum. 

 Madem Kamboçya’da yaşıyorum, bari Khmerli kız arkadaş yapayım derseniz   bu bir meydan okuma demektir. Zira buluşmak istediğiniz hanımefendi gündüz hava sıcak olduğu için, akşam çalıştığı için, gece eve gitmesi gerektiği için, arkadaşlarıyla buluşacağı, doğumgününe gideceği, “very busy” olduğu (noodle pişiriyor, evi temizliyor), yeğeninr baktığı, köye annesini ziyarete gideceği gibi türlü bahanelerle sizinle kolay kolay buluşmayacaktır. Ayrıca bu kızların alayı drama queen. İlişkiyi ilerletip yatağa geçseniz bile yatakta  terkeden kocasından, zar zor geçindiğinden, çocukları annaneye bıraktığından  bahsederek insanı seksten soğutmayı başarıyorlar.

  Duyan geliyor. 

 Esrarın gramının 1,5$, biranın 1$ olduğunu duyan(hayatın burada çok ucuz olduğunu zannederek) ve buradaki Türklerle kontağı bulunan her müptezel hiç bir plan yapmadan cebine birkaç bin dolar koyup soluğu Kamboçya’da alıyor .( hayatın o kadar da ucuz olmadığını farkettiklerinde ceplerindeki para bitmiş oluyor.) 

 Devlet bazı iş alanları için kadro açtı, vakit kaybetmeyin.

 Özellikle yoga-meditasyon yapıp, enerjilere inanan ve bunları dilinden düşürmeyen takı tasarımcısıysanız ve müptezelseniz devlet size büyük kolaylıklar sağlıyor, çünkü ülkede kapatılması gereken spiritüel müptezel açığı var. Elinizdeki altın bileziği iyi değerlendirin.

  Tez zamanda gelip siz de kendi deneyiminizi yaşayın. 

  Bahse girerim sizin de tanıdığınız birileri bir süredir Kamboçya’da yaşıyordur. Gelip gezip kendi gözünüzle görün ve sakın ola ilk keşfeden kişi sizmişsiniz gibi burası hakkında gezi blogu yazmayı ihmal etmeyin. Ve gelecekseniz lütfen benimle kontak kurmayın 🙂 İyi günler.


             Ayetullah POMPALITÜFEK 

Not: Kamboçya hakkında ciddili blog okumak isteyenler şu linke tıklasınlar




  Anadolu’da bir heyula dolaşıyor, Kazımizm heyulası. Anadolu’nun tüm eski davarları bu hayalete karşı kutsal bir sürgün avı için ittifak halindeler. Mehmet Sana ile RTE, köylüler ile zabıtalar, facebook yönetimi ile Pursaklar.

  Kazimizm(salt sosyalizm ) özgün bir felsefe akımı olarak tarihin diyalektik materyalist ve gastronomik bir yorumuna dayanan ekonomik ve toplumsal bir dünya görüşüdür. Kazim Ulutaş’ın fikri mimarlığını yaptığı ‘’salt sosyalizm’ marksizmin; Leninizm, Stalinizm, Maoizm, Trotskizm, Enver Hocacılık gibi geleneksel yorumlarından farklı olarak bireyi, beslenmeyi temel alan, insanın özgürleşmesini , köylülükten kurtulmasını hedefleyen 3. aydınlanma çağının düşünce sistemidir.

Köylüler ve Davarlar

  Bugüne kadar Anadolu’da iktidara gelen tüm hükümetleri spor yapmayan, ansiklopedi okumayan, Ulusal Kanal izlemeyen sünni köylüsü davarlar iktidara taşımışlardır. bunlar, Asya tipi üretim tarzı sonucu toprak mülkiyetine erişememiş, cehapenin kırsal bölgeleri merkezlere bağlı tutma politikası sonucu köylülüklerini aşamamış, AB’nin dayattığı yanlış tarım politikaları, işsizlik ve terör gibi çeşitli sebeplerle büyük şehirlere göç etmek zorunda kalıp feodal alışkanlıklarını şehirlere de taşıyan muhafazakar bir topluluktur. Adab-ı muaşeretten uzak bu kitle, insanın hemen arkasından tuvalete girer, helaya kol gibi bırakır, kapıyı çalıp müsade istemeden odaya dalarlar. Ulkenin istikbalinin önündeki en büyük engel işte bu köylü sınıfıdır.

CHP döneminde köylüleştik

 3. aydınlanma cağının ve salt sosyalizmin düşmanları, Menderes ve Demirel’in temsil ettiği Adalet Partisi geleneği olduğu kadar , iktidar oldukları yerlerde (TBMM, Akyurt Huzurevi, Pursaklar) en az sığ milliyetçiler kadar gerici uygulamalara imza atan, yasakçılıkta sağcılarla yarışan, örümcek beyinli, mizahtan anlamayan, ofisinin önünden geçerken selam vermeyen halk partililerdir. Sosyal demokrat maskeleriyle gericiliklerini 2. enternasyonalden bu yana saklamayı huy edinmiş, her türlü teknolojik gelişmeye kapalı, iktidar mekanizmasını ellerine geçirir geçirmez wayfiyi kapatan bu despot anlayışı tarih elbet birgün yargilayacaktir.(Mehmet Sana ve Zeynep Nefes`i sanık sandalyesinde göreceğimiz gune inancımız tamdır.)

Kazımizmin Cesitli Muhalefet Partilerine Karşı Konumu ve Uç Partili Sistem

  Proleter devrimin akabinde yürütülecek olan “zorunlu savaş Kazımizmi” politikasının ardından tam demokrasiye geciş salt sosyalizmin temel prensibidir. 3 partili sistem mantar gibi sol parti bitmesinin önüne geçmeye çalışan, halkın iradesini 3 parti ile parlamentoya yansıtacak olan en ideal sistemdir. Kazim Ulutaş 3 partili sistemi şöyle özetlemektedir;
“” uc partı yeter ******** akp******msp*******sp ”
 Sosyalist partilere mail atarak solda birliği sağlamaya çalışan Ulutas, davarları da birbirlerini yesinler diye akp ve msp catisi altinda toplamayı öngörür,

Kazımizm, Sekulerizm ve Inanç Hürriyeti

  Kazimizm önyargıların aksine “camiler bombalansın” çizgisinde değil, tüm inançlara eşit mesafede olan bir ideolojidir. toplumda karşılıklı saygıyı hedeflediğinden bir takım dini uygulamalara “ ezan haftada bir okunsun” diyerek sınırlamalar getirmiştir.

‘’Salt Sosyalızm’’ nedir?

 Salt sosyalizm klasik marksist pratiklerden farklı olarak insanı ve beslenmeyi merkeze koyan bir sosyalizm anlayışıdır. Silahlanma yarışını beslenmenin önünde tutan bürokratik reel sosyalizmin çözülüşünü, toplumun “bol et“ yiyememiş olmasina baglar.
Ulutaş, “kapitalizmde sadece simit yersiniz, sosyalizmde simitin yanında pastırma yenir.’’ diyerek, kapitalizmin artık üretici güçlere ayak bağı olan bir üretim ilişkisi haline geldiğini, alt yapı ve üst yapıda tamamen yozlaştığını, halkın önüne koyulup ‘’suni denge” yaratılmaya calışılan “mikroskobik kıyma”nın proletaryanın uyanışına engel olamayacağını, sömürülen yığınların artık ‘’lahmacun, pizza ve bol et’’ için ölümü göze aldıklarını, karnı acıkan işçi sınıfının eninde sonunda bu köhne düzene son vermesinin toplumların gelişim yasasının ve diyalektiğin kaçınılmaz bir sonucu oldugunu müjdeler.

Dünyanın bütün isçileri ve ezilen halklar, bol et isteyiniz. yoğurt, makarna ve kompostadan başka kaybedecek birşeyiniz yok. 
kazanacağınız koca bir lahmacun var !

                                                        Ayetullah Pompalitufek-Kazim Ulutas

Couchsurfing’te Adab-ı Muaşeret


 “Ulan kanepeyle sörf mü olur!” demeyin. 100.000 şehirde 6 milyon  üyesiyle dünyanın hangi köşesine giderseniz gidin ücretsiz konaklama ve rehberlik hizmeti alıabileceğiniz, seyyah-ı avarelerin vazgeçilmezi olan müspet bir web sitesinden bahsediyoruz. 

 Çalışma prensibini evinde gezginleri ağırlamak isteyenlerin adlı sitede profil açıp, konaklama için site üzerinden gönderilen talepleri kabul etmesi olarak  özetleyebiliriz. 2004’te kurulan site kısa süre içerisinde en yakın rakibi olan Hospitality Club’a fark atarak birincilik tahtına oturmuş. Couchsurfing özellikle düşük bütçe ile seyahat edip, yerel halkla temas etmek, yerel kültürü öğrenmek ve gezeceği bölge hakkında internetten ve kitaplardan bulamayacağı kritik bilgilere ulaşmak isteyen gezginlerin tercih ettiği bir site. ( Airbnb’nin icadı ile birlikte milleti bedava yatırmak yerine odaları kiraya vermek insanlara daha cazip gelmeye başladı. Avrupa’nın içinde bulunduğu ekonomik kriz insanları ellerindeki her şeyi paraya dönüştürmeye zorluyor. Bu yüzden yakın bir gelecekte  couchsurfing geleneği azalarak bitebilir.)

   İster Host(ağırlayan) ister Surfer(ağırlanan) olun bu camia içerisine girdiğinizde hayli ilginç insanlarla tanışıyorsunuz. Dünyayı yürüyerek, bisikletle dolaşanından tutun da sirkte akrobatlık yapan, İsrail ordusunda askerlik yapanına kadar çeşit çeşit insan karşınıza çıkıyor. Asya’da hostluk yapan bir site üyesi olduğumdan genelde karşılaştıklarım yoga ve meditasyonla uğraşan, budizme ilgi duyan, şintoist, vegan kişilerdi.



 Gideceğiniz şehirde münasip gördüğünüz bir profile mümkün mertebe erken bir tarihte (1 hafta öncesi ideal) request gönderiyorsunuz. Davar gibi son anda talep gönderirseniz ocak dışı kalırsınız. Kendi hakkınızda kısa bir info verdikten sonra seyahat amacınızı ve kaç gün kalacağınızı mesajla belirtiyorsunuz. İlginç bir hikayeniz varsa kabul edilme şansınız artar.( Mesela Yeni Zelanda’dan yola çıkıp yüzerek dünyayı dolaşıyorum diyen birini tereddütsüz evimde ağırlarım.)  Tüm yerkürede olduğu gibi burada da “dünya kadar malın olacağına fındık kadar amın olsun”  kuralı geçerliliğini sürdürüyor. “Bayan” iseniz ağırlanma şansınız iki kat artıyor. Reddedilen talepler için genelde “o tarihlerde şehir dışındayım” gibi bir bahaneyle karşılaşırsınız. “Şehir dışında olmak” sitede , “hayır” demenin en nazik yolu olarak kodlanmış. (Erkekler bana talep gönderdiğinde ben de hep şehir dışında oluyorum.)

 Şayet bir arkadaşınız daha size katılacaksa mutlaka katılacak kişinin CS veya facebook profil linkini mesajınıza ekleyip hostunuza bildirin. Hiç bir host yüzünü dahi görmediği birini evinde ağırlamak istemez.

 Request göndermeden önce hostun profilini ve ev kurallarını dikkatlice okuyun. Gereksiz uzun mesajlara ve yalakalığa girmeyin. Evin kurallarına uyun, evi temiz kullanın, zira bu işin bir de referans yazma kısmı var. Ev sahibinin konaklama sonrası size yazacağı negatif bir referans tüm gelecek hostlarınızca profilinizde görüntülenecektir. 100 tane pozitif referansınız dahi olsa hostlar ilk önce bu negatif olanı okurlar. Couchsurfing hayatınızın son bulmasını istemiyorsanız Adab-ı Muaşeret kurallarına her daim uyunuz. Ne kadar çok pozitif referansınız olursa kabul edilme şansınız o kadar artar. (Sitede yapılan güncellemede artık negait ve pozitif referans seçenekleri kaldırıldı. Bunun yerine  kişiyi tekrar ağırlamak isteyip istemeyeceğiniz soruluyor.) Ayrıca profilinizdeki albümünüze bol fotoğraf ekleyiniz. Özellikle kalabalık arkadaş ortamlarında çekilmiş, sosyal bir insan olduğunuzu gösteren fotoları serpiştirerek “çivici katil” olmadığınızı ispatlamaya çalışınız. 

 Bunun dışında ev sahibi tarafından herhangi bir kural dışı talep, ( Tayland ve Kazakistan’da para talep eden hostlar olduğunu duydum.) veya taciz ( kızlara birlikte uyumayı teklif eden çok sayıda erkek host var.) ile karşılaşırsanız gözünün yaşına bakmayın, negatif yorumu basın.




 Takip eden okuyucular hatırlarlar. Bir önceki “Tinder’ın Fıkhı Üzerine” başlıklı yazımda ne kadar sağa swip yaparsanız yapın ne kadar abaza olduğunuzu kimse anlamayacaktır şeklinde tebliğde bulunmuştum. Couchsurfing’te de şayet host iseniz ırkçılığınızdan dolayı kimsenin elinde sizi yargılayacak yeterli delili olmayacaktır. Hintli-Arap-Ortadoğuluları paşa gönlünüz dilediğince reddedin. (Yunanistan doğumlu olduğu halde talihsiz bir şekilde Türk pasaportuna sahip olan, Yunan menşeili ve katıksız bir Türk düşmanı olan ev arkadaşım, Türkleri de eve kabul etmeme konusunda hassas davranıyor.)

  Kamboçya’nın senede dört milyon turisti ağırlayan şehri Siem Reap’teki sayılı hostlardan biri olduğum için çok fazla couchsurfer’dan talep alıyorum. Surfer’ların çoğu daha önce Türkiye’yi gezip İstanbul’dan etkilenmiş ve yemeklerimizi tatmış olduklarından Türk insanını ve yemeklerini sevdiklerini, kültürümüzü daha fazla öğrenmek istediklerini, dilersem kendi yerel yemeklerini tattırabileceklerini, beraber şehri gezip bir şeyler içebileceğimizi vs anlatan uzunca bir mesaj eşliğinde request gönderiyorlar. Külliyen yalan! Tek yapacakları 2-3 gün şehirdeki tarihi tapınakları gezip gece uyumaya gelip son gün teşekkür edip vedalaşıp gitmek. Ama nedense uzun uzadıya yazılar eşliğinde konaklama talebinde bulunmaya bayılıyorlar.

 Couchsurfer’larla evinizde problem yaşamak istemiyorsanız mutlaka profilinize kurallarınızı yazınız. Evinizin neresinde yatacaklarını, yemeğinizi ve içkinizi paylaşıp  paylaşmayacağınızı belirtmenizde fayda var. Zira o medeni dediğiniz Avrupalılar çekirge gibi saldırıp buzdolabınızı ve içkilerinizi kısa sürede sıfırlayabilirler.

 Couchsurfer’ları kendi içlerinde kategorize etmemiz gerekirse, ilk grup uzun süredir yolda olup onlarca evde kalmış olan gezginler. Tecrübeli olduklarından kuralları bilir, evde sıkıntı yaratmaz, bir köşeye kıvrılır yatar fazla yer kaplamazlar. Genelde çift dolaşırlar. Çok fazla evde kaldıklarından bunlarla samimiyeti ilerletmek zordur. Genelde referansınızı bırakıp sen sağ ben selamet ayrılırlar. İkinci grup ise ilk kez uzun bir seyahate çıkıp Couchsurfing’i yeni yeni kullanmaya başlayanlardır. Bunlar daha heyecanlı, sosyal ve sizinle birlikte aktivite yapmaya hevesli tiplerdir.



 Zaten konuşmuyor olsa kimse evimde kalmak için talep yollamazdı, zira malumunuz “komşularla sıfır sorun” sloganıyla yola çıkan dış politikamız bizi tüm dünya ile( IŞİD’le bile. Bari onlarla dost kalsaydık.) düşman yaptı.

 Her ne kadar Türk kimliği tüm dünyada sevimsiz bir intiba uyandırsa da seyyahlar,  ülkesinden uzak yaşayan birinin daha açık fikirli olacağının farkındalar. Zira gezginlerin çoğu da ülkelerinin iç politikaları ile çatışmalı kişiler. Dolayısı ile ülkeler ve halklar arasındaki hasımlıkların site üyeleri arasında  bir karşılığı yok.. Öyle olmasa evimde onlarca Rus ve İsrailli ağırlayamazdım. Bu arada bugüne kadar ağırladığım couchsurfer’lardan en samimisi, bizim kültüre yakın olanı İsrail ordusunda görev yapan bir kızdı. Aynı coğrafyanın insanı olduğumuzdan batılılara kıyasla birbirimizi daha iyi anlayabildik.




  Özel bir sebebiniz yoksa İngilizleri kapıdan sokmayın derim. Entelektüel seviyesi oldukça düşük olan bu ada insanıyla yeme içme dışında konuşucak ortak bir sohbet konusu bulmanın güçlüğünün yanı sıra son derece bencil, çıkarcı ve pasaklı olmaları rahatsızlık verecektir. Buzdolabından uzak tutun, fütursuzca boşaltacaklardır.

 Avustralyalılar dünya üzerinde en çok dolaşan milletlerdendir. Arkadaş canlısı, uyumlu tiplerdir, güzel vakit geçirirsiniz. Politika konuşmaya çalışmayın, başka bir gezegendenmiş gibi kabul edin bu arkadaşları.

  Bencillikleriyle nam salmış Almanların gezginleri aksine lokum gibi insanlardır. Bana kötüsü denk geldi ayrı mesele. Zamanında Zafer adında bir arkadaşımın ricasıyla evimde ağırladığım 3 Alman kızın marketten kendileri için 3 elma, 3 portakal alıp karşımda afiyetle yediklerini görünce sıkıntıdan ventolinime sarılmıştım.( Bu arada Zafer senin ben ta avs.)

 Bilhassa İstanbul’da bolca request alacağınız İranlılara dikkat edin. Erkekleriyle bara falan gitmeyin, sarhoş olup sağa sola rahatsızlık verirler. Ağır makyajlı kızları evlatlık edinmişsiniz gibi hesabı sürekli size kitlerler. Görmüş geçirmiş kültürlü İranlıları denk getirirseniz güzel bir deneyim yaşarsınız. İranilere katı molla rejiminden sonra Türkiye özgürlükler ülkesi Amerika gibi gelir, Türkiye’yi övdüklerinde şaşırmayın. Ağır müptezellerdir. Kimyasala sevdalıdırlar.

 Yüksek sesle konuşan ikiden fazla İspanyolu eve alırsanız siz mi ev sahibisiniz, onlar mı karışırtırırsınız.

 Fransızlar… Fransız işte nezaket, kibir, tepeden bakma hepsi bunlarda. Bir türlü memnun edemezsiniz, memnuniyetsizliğini açıktan ifade etmese bile yüzünden anlarsınız. Erkekleri de nedense hep lubunyaya benziyorlar.

 Bize en çok benzeyen millet Ruslar. Her an kovulabilecekmiş tedirginliğini yaşayan Ruslar, evin kullanımı konusunda sıkıntı yaşatmazlar. Rus kızları evin haritasını whatsapp’tan göndermeme rağmen adresi asla bulamazlar. Ama giriş ücreti olan tapınaklara, doğal parklara bilet parası vermeden girmek  için dere tepe dolanıp, ormanları aşıp içeri girmenin bir yolunu kesinlikle bulurlar. Gayrı meşru Ruslardan sorulur.

 Polonyalılar ne Avrupa’nın kibiri ne de doğunun barzoluğunu taşıyan ortada bir millettir. İdeal couchsurferlardırlar. “Easygoing” diye ifade edebileceğimiz profilde insanlardır. Denk gelirse ağırlayınız.


Son olarak :

– Couchsurfing mütemadiyen sokakta gördüğümüz turistleri daha yakindan gözlemlemek ve olumlu-olumsuz önyargıları kırmak adına müspet bir uygulamadır, farklı ülkelerden değişik insanlar tanımak ufkunuzu açar. Ayrıca paylaşmak, insanlara yardım etmek güzel şey. Salondaki divanınızın hatta halınızının üzerinde yatmak için bile onlarca insan size talepte bulunacaktır. Çoğunluğu mütevazi insanlardır, evim yeterince konforlu değil diye dert etmeyin. 

– Yüzde yüz güvenli diyemesek de referanslarla yola çıkıldığı için üç aşağı beş yukarı sorunsuz konaklama yapayacağınız bir sitedir.

– Kurallara uyulmadığı, talep edilen süre aşıldığı takdirde misafirden evden çıkmasını isteyebilirsiniz, bunda utanılacak bir şey yok. Bu tür ihlaller Couchsurfing yönetimi tarafından da hoş karşılanmıyor biliniz.

– Bu bir sexsurfing uygulaması değildir. Kızlar evinize vermek maksadıyla gelmiyorlar. Olayları akışına bırakınız, kimseyi taciz etmeyiniz. Saygılarımla





 Malumunuz sex büyük icat. İnternetin hayatımıza girmesi ile birlikte insanoğlu enformasyon teknolojilerini ilim, irfan yolunda kullanmak yerine yine ilkel güdülerine yenilip pompa yolunda yelken açtı. MIRC, Chat odaları, antik facebook olan Yonja, OGZL, Badoo derken iş akıllı telefonların aplikasyonlarına kadar geldi. Fıldır fıldır alevli logosu ile bugüne kadar 9 milyar ‘match’ datasına sahip bir “fuck buddy” uygulaması olan “Tinder” tüm dünyayı sallar durumda. Üç yıllık geçmişi olan uygulama Türkiye’de de son bir iki yıldır popüler. Ülkemizde pek bilinmezken ekmeğini yiyen yedi. Şu anda ise arama mesafesini İstanbul’dan Ardahan’a ayarlamaya çalışan yurdum gençlerinin( Mümkün olsa Çin’e kadar ayarlayacak adamlar tanıyorum.) ve “yavşarsan kalkar giderim” diyen memleket kezbanlarının yığıldığı sanal bir çöplüğe dönüşmüş durumda.




 Temel olarak tercih ettiğiniz arama mesafesi içindeki piliçlerin (ya da aranan beyfendilerin) profillerini önünüze getiren, sağa swip yaptığınızda beğendiğiniz, sola swip yaptığınızda ise ‘salla gitsin’ dediğiniz, karşı taraf da profilinizi  beğendiğinde ise sizi match yapan ve böylelikle Tinder hukukuna göre birbirinize mesaj atma hakkını kazandığınız güzel bir uygulama. Karşılıklı beğenme yoksa mesaj atıp kimseyi rahatsız edemiyorsunuz. Ayrıca “nefes alsın yeter” prensibi ile karşınıza gelen tüm profilleri beğenseniz bile ne kadar abaza olduğunuzu sizden başka kimse anlamıyor, ne güzel! Tinder kendi cinsinizi de aratma seçeneği koyup gaylara da kapısını açsa da ağırlıklı olarak heterolara çalışan bir uygulama. Zaten “Grinder” varken gayların da Tinder’a pek ihtiyaçları yok.

                                        Tinder’da hunharca match ararken ben.



  Memleket gençliğinin doğu ve batı arasında kalmışlığı yüzünden malumunuz batıdan ne alsak üzerimize bol geliyor. Tek gecelik ilişki uygulaması olan Tinder da bu gerçeği bir kez daha yüzümüze çarptı. Tinder hesabı farkedilince tek gecelik ilişki aramak utanılacak bir şeymiş gibi “ay ben öylesine merak edip açmıştım zaten”, ” kuzenim açmış” yalanına sarılan Tinderellalar, instagram linkini profiline koyup takipçi kazanmaya çalışan uyanıklar (bir de  instagramlarını dışarıya kapatıp iyice dikkat çekmeye çalışıyorlar.), uygulamanın amacını bilmiyormuşcasına buluşmada gerilenler, ilk seksten sonra olay yerinden hızla uzaklaşacağına ilişki için zorlayanlar, Tinder’dan sevgili arayanlar hepsi bizde. Bir de hesabını facebook’u ile senkronize ettiği için Tinder’da ismi “TC” olarak görünenler var ki akıllara zarar. Böyle bir şey “Çomaristan” dışında dünyanın başka yerinde yaşanmaz sanırım.

                                                                     Rusya ile krizden sonra ben.  
                                                                     Rusya ile krizden sonra ben.  



  Tinder her yeni versiyonunda karşımıza kolaylıklarla gelen bir uygulama. Beğendiğiniz profile “Super Like” gönderdiğiniz takdirde karşı tarafı haberdar ediyor. 24 saat içinde bir kez “Super Like” hakkınız var, kurşunlarınızı idareli harcayın. Ayrıca son yenilemede mezun olduğunuz okulu da profilinize yansıtıyor. Türkiye için düşünürsek insan eleme acisindan olumlu bir özellik. 



  Uygulamayı indirdiğimin ikinci güne gole giden biri olarak diyebilirim ki gayet sorunsuz çalışıyor. Alan memnun veren memnun. İlk buluşmada herkes birbirini o geceyi birlikte geçirecek partner edasıyla süzüyor, hesaplar ona göre yapılıyor. Her şey yolunda ise hedefe yürünüyor, değilse olaysız bir şekilde içkiler bitirilip evlere dağılınıyor. Dikkat edilmesi gereken husus profilinize ASLA TÜRK OLDUĞUNUZU YAZMAYIN, mantarlarsınız. Hem Avrupa’da hem Asya’da Müslümanlara ve Türklere karşı büyük bir antipati var. IŞİD, Erdoğan ve yurtdışında bizleri temsil eden Türkler sağolsunlar elbirliği ile bu imajı yaratmışlar. Sokakta kimse sizi Türksünüz diye aşağılamaz fakat mesele özel hayata geldiğinde kimse bir Türk ve müslüman erkekle geceyi geçirmek istemiyor. Ben kendi deneyimlerimden biliyorum. Koreli ve Singapurlu matchlerim şayet Türk olduğumu anlasalardı buluşmaya gelmiyeceklerini itiraf ettiler.

                                                              Eşleştiğim Filipinli Ladyboy. Asya'da olur öyle...
                                                              Eşleştiğim Filipinli Ladyboy. Asya’da olur öyle…

Yurtdışında yaşayan biri olarak  Tinder’ı profesyonel kullananlardanım. İkamet ettiğim Kamboçya’nın Siem Reap şehrinde havaalanımıza inen uçakları gökyüzünden takip ediyorum. Uçak indikten yaklaşık bir saat sonra otellere yerleşilip wifi’a bağlanılıyor ve manitalar yavaş yavaş tinder’a düşüyor. Zaten sarışın olduğum için fotoğraflardan Türk olduğuma uyanmıyorlar böylece ırkçılığa ve islamofobiye maruz kalmadan hedefe ulaşabiliyorum. Şayet ev arkadaşımla aynı manitaya match olduysak taş-kağıt-makas oynayıp sonuca göre ikimizden birimiz pilice yürüyor. Trafiği bu şekilde yönetiyoruz. Komşuluk ilişkilerinin dahi bittiği bir dönemde hayatımıza giren Tinder için müsbet bir uygulama diyebilirim.

  Yurtdışında her türlü threesome, swinger ve benzeri sıradışılıkları yaşayacağınız partnerler bulmak, Sünniland sınırları içinde Tinder’dan basit bir hetero  ilişki bulmaktan çok daha kolay. Kanadalı tinder match’imle ortak bir profil resmi kolajlayıp yatağa 2. bir hanımefendi aradığımızı yazmamızın ardından Bangkok’ta 1 saat içinde 26 match bulduk. Buddha bazen yürü ya kulum diyor.

                                         Bangkok’ta Turk genclerini kiskandiracak Tinder maceram.


  Şirketin Avustralya’da denediği  bu yeni özellik global olarak hizmete sunuldu. Facebook arkadaş listenizdeki Tinder kullanıcıları ile birlikte bir grup kurup, aktivite seçeneklerinden birini(konser, sinema vs.) tercih ederek diğer gruplarla eşleşebiliyorsunuz. Şayet grubunuzdan biri diğer aktivite gruplarından biri ile eşleşiyorsa tüm grup eşleşmiş sayılıyor.  Tinder bu yeni özelliği ile çöpçatanlığın dışına çıkarak sosyalleşme hedefi koyuyor. Fakat  facebook arkadaş listesini önünüze dökmesi sebebi ile gizli Tinder kullanıcıları için bir güvenlik zafiyeti yaratıyor. İleride bu güvenlik açığı için nasıl bir önlem alınacağını henüz bilmiyoruz. Pek calisan bir yontem oldugunu soyleyemem. Siz yine birebir eslesmelere agirlik verin.


  Bilhassa yakin bir tarihte yurtdisina veya baska sehre sefer duzenleyecek olanlariniz icin kullanisli bir ozellik. Tinder Plus size istediginiz lokasyonu secip sinirsiz ”Like” ve 5 adet ‘Super Like” atma yetkisi veriyor. Yani Luvov ya da Kharkiv’deki piliclerle seyahatinizden once match’lesip yolunuzu yapiyorsunuz. Ortadogulularin doldurdugu clublarda kendinize match aramaktan daha mantikli bir eylem. Ayrice evli iseniz bu ozelligi kullanmanizi tavsiye ederim, zira profilinizi sadece like attiklarinizin sizi gorecegi sekilde ayarlama hakkiniz oluyor. Boylece esinizin arkadaslarina yakalanmiyorsunuz.


 Son olarak tavsiye edeceklerim;

– Gerçekçi olun. Halk otobüsü ile Etiler’den geçerken sağa doğru seri swip yapmak sadece parmaklarınızı yorar. Yoksa ben de kendimi Adriana Lima’ya yakıştırıyorum lakin gerçekler acıdır.

– Yaratıcı olun. Günde on tane erkekten “slm, naber?” mesajı alan manitanın nazarında bir farkınız olması ve geri dönüş almak için fotoğrafları ve profili iyi inceleyin. Mezun olduğu okul veya fotoğraflarında gördüğünüz bir detayı zekice bir cümle ile taçlandırarak sohbete başlangıç yapabilirsiniz.

– Adam olun. İlk buluşmaya giderken bunu uygulayın. Nasıl adam olunacağını da ben öğretmeyeyim. Hadi rastgele!

                                                                                            Ayetullah POMPALITUFEK